Paranoid

Goroka – Madang – Kayan – Wewak – Vanimo // 15 – 30 September 2014 // Soundtrack by Black Sabbath


Na de vlaag van euforie die we kregen van de fantastische Goroka Show werden we een dag later abrupt terug met beide voetjes op de grond gezet. We moeten terug over de Highlands Highway. Het enige alternatief is vliegen, wat dankzij de net afgelopene Show onbetaalbaar is geworden voor ons. Er zit niets anders op dan onze zenuwen opnieuw op de proef te stellen op dezelfde straat waar we tijdens de heenweg problemen kenden. Vroeg in de ochtend na de Sing Sing bevinden we ons alweer in een PMV. Het hoeft geen betoog dat we er geen beetje zin in hebben, maar ergens denkt men altijd dat zo’n pech geen tweede keer na elkaar zal gebeuren..

Sing-Sing



Goroka Show 2014 // 12 – 14 September 2014



Hoewel we anders niet de beste zijn in tijdsplannen zijn we dit keer meer dan tijdig ter plaatse om een van de grootste Sing Sing Shows (Sing Sing = traditionele zang & dans) in Papua Nieuw Guinea te kunnen bijwonen. Meer dan 130 verschillende culturele groepen, verspreid over het ganse land, zakken een maal per jaar af naar de Goroka Show.

"Raskols!!"

Lae – Goroka // 09 – 12 September 2014

Ik heb er lang aan getwijfeld of ik onderstaande bericht al dan niet zou censureren. Uiteindelijk ben voor mezelf tot een compromis gekomen: we zijn ondertussen op “vakantie” in het veilige Bali. De reden van mijn twijfel? Ik wil niemand, en al zeker niet mijn allerliefste familie, ongerust maken. Anderzijds heb ik het niet voor halve waarheden en goednieuwsshows. Censuur is niet echt mijn ding. Onderstaande bericht is niet geschreven om iemand te schokkeren, en al zeker niet om Papua Nieuw Guinea te verdoemen. Het gaat erom een realistisch reisbericht te leveren, zoals ik het al twee jaar lang doe. Daarbij wordt duidelijk dat ook onderweg niet alles rozengeur en manenschijn kan zijn. Maar hey, such is life..

Dead city

Rabaul – Kokopo – Lae – Salamaua // 30-08 – 08-09’2014 // Soundtrack by Patti Smith





Rabaul moet je bezoeken om het te verstaan, ook al is er geen zak te zien. Tot het eind van de twintigste eeuw werd het de mooiste stad van de Pacifiek genoemd. Tot de Mount Tavavur, de actieve vulkaan vlakbij, in 1994 letterlijk roet in het eten strooide. Een 1 tot 2 meter dikke laag vulkaanas verwoestte de stad. Op drie gebouwen na stortte alles in. Dit willen we met onze eigen ogen bekijken.

Yu tok isi-isi, plis!

Intermezzo: een woordje over de taal

 

De twee grootste en algemeen gesprokene landspraken zijn Engels en Tok Pisin. Daarnaast spreken de meeste inwoners ook nog hun lokale moedertaal, een van de 840 talen die van stam tot stam varieren. Het Engels lijkt wat op Afrikaans-Engels, een versimpelde vorm waarbij men zich soms goed moet concentreren om het te verstaan. Daar waar ons Engels er in Australie duidelijk op verbeterd is gaat het hier weer bergaf. Ter compensatie gaat ons Tok Pisin er zienderogen op vooruit.

Out on an island

New Ireland // 22 - 30 Augustus 2014 // blogtitel-soundtrack van Cock Sparrer: Youtube

 



Vanop het eiland New Britain nemen we voor dag & dauw een bananenboot verder naar het kleinere New Ireland. Hier is 1 enkele stad die naam waardig, de rest van het eiland bestaat uit bamboehutten-dorpjes. De eenentwintigste eeuw vond deze plaats gelukkig nog niet. Elektriciteit is er – als het er al is – ‘s avonds enkele uren beschikbaar tot de generator uitgaat, WC’s zijn gaten in de grond en douchen doet men in de zee, in de rivier of met een emmer regenwater.

Valse Start

Cairns - Port Moresby // 18 - 22 Augustus 2014

Iets na middernacht landen we in Cairns. We hebben tien uur tijd te doden tot onze aansluiting naar Port Moresby in Papua Nieuw Guinea komt. Na acht uur wachten kunnen opent de balie voor onze vlucht. Nietsvermoedend willen we onze rugzakken afgeven en snel inchecken. Deze plannen vallen al snel in’t water. Een ware, zenuwslopende odyssee begint.

Op naar de volgende..

Perth // 6 - 17 Augustus 2014 // Voor de vrienden van een blog-soundtrack: The Kinks - Australia



Precies 367 dagen waren we in Australie. De tijd is rijp voor iets anders.

We hebben een haat-liefde verhouding met Australie. Grootse natuurspektakels zagen we, op cultureel vlak bleven we echter wat op onze honger zitten. Op een comfortabele manier zeer gemakkelijk reizen, wat het avontuur-gehalte niet ten goede komt. Veel veel dieren, maar nog meer andere toeristen. Hoedanook bestaat er geen twijfel over dat we hier echt een goede tijd beleefden en het ons daarenboven geen windeieren heeft gelegd. Er is nog wat in kas..

The Road

(Adelaide - Flinders Ranges - Port Augusta - Kimba - Ceduna - Head of Bight - Eyre Highway - Esperance - Cape le Grand National Park - Albany - Denmark - Margaret River - Perth)

(16 Juli - 6 Augustus 2014)

(voor de liefhebbers once again: de titelsong bij deze bijdrage is van Frank Turner - The Road: zie Youtube)

In Adelaide plannen we eerst en vooral het verdere verloop van onze reis. Langs de zuidkust willen we door de Nullarbor Plain naar Perth. Bussen zijn duur, om van de trein nog niet te spreken en met het vliegtuig ziet men geen zak van de omgeving.
We trekken de joker! Na twee dagen vinden we een advertentie van ene Emilie. Emilie heeft een jeep, wil eerstdaags deze trip doen en zoekt twee reispartners om nafte te delen. Tussen pot & pint maken we kennis, al snel is alles in kannen & kruiken met andere woorden. Ook buiten onze plannen voor de volgende weken merken we al snel dat we op dezelfde golflengte zitten. Enkele dagen later is't van dat & zijn we alweer onderweg..

Emilie: Frankrijk, 29, droge heerlijke humor, flexibel, uitstekend chauffeur & de vriendelijkheid zelve. Praat graag met dieren. :-)

Na de eerste nacht op de windige maar prachtige lookout over de Flinders Ranges bereiken we Port Augusta. Aan het dashboard licht een rood lampje op en geen van ons geeft ook maar het geringste idee wat dit inhoudt. Onze intuitie zegt ons echter dat rode lampjes meestal niets goed betekenen. Inderdaad: de jeep start niet meer. Gelukkig was Emilie verstandig genoeg zich goed te laten verzekeren. Een dag (en een gratis overnachting op hotel, de verzekering trakteert!) later is onze auto met een nieuwe alternator  terug klaar voor vele duizenden kilometers. Een goede timing, gezien we net in de stad waren. Hadden we in the middle of nowhere gestaan waar geen kat of ontvangst was geweest..

 

4x Flinders Ranges.

Nooit doen alsof je'r geen zak van afweet!

In tegenstelling tot de laatste roadtrip door het midden van't land liggen dit keer geen overbekende toeristische highlights op onze weg. Dit betekent echter niet dat er niets te beleven valt. De trip zit boordevol paradijselijke stranden, eenzame campsites (die eenzamer zijn als nooit tevoren), machtige dieren die we in't wild zien en fascinerende straten, waarbij 't altijd rechtdoor lijkt te zijn..

Jep, geen sneeuw maar zand.

Strand na strand.. alsof ze elkaar willen overbieden.

Lucky Bay met kangoeroe op't strand.

Our beloved 4x4.

Ook hier rode aarde met momenten.

Vooral onze back-to-basics kookkunsten zijn niet voor verbetering vatbaar. Avond na avond overtreffen we onszelf met het toebereiden van de allerbeste speizen in onze geimproviseerde outdoor-keuken of op het primitieve kampvuur. We zijn er ten stelligste van overtuigd dat er nog nooit een backpacker was die zijn maag zo'n plezier gaf als wij het deden op deze wegen. Een van de culinaire hoogtepunten was bijvoorbeeld de volle zak verse vis die we van een vriendelijke tankbediende cadeau kregen. Nadat ik de schubben erafkraste & de ingewanden eruitpeuterde stopten we die in zilverpapier samen met ui, knoflook en groentjes en legden ze op de gloeiende kolen. Simpel, maar geniaal.

Een typische rest area, waar we nog meer dan in the red centre eenzaam en alleen kamperen.

Inga wakkert het vuur terwijl ik op de achtergrond..

.. visjes kuis.

Oesters in Ceduna, vlesiger dan bij ons. Lekker!

Het absolute hoogtepunt van deze trip is het "Whalewatching" in "Head of Bight". In de laatste 22 maanden misten we al verschillende keren trekkende walvissen op een haar na. Daar brengen we hier eindelijk verandering in: we zijn op de goede plaats, op het goede moment! De Southern Right Whale bereidt haar kalven tussen mei en september aan de Australische zuidkust voor op hun grote reis naar Antarctica, daarbij liggen ze vlak aan de kust zodat we aan wal kunnen blijven om deze gigantische beesten te kunnen zien spelen. Onze reiskas is er ook zeer tevreden mee: we moeten geen overprijsde boottocht van honderden dollars maken maar leggen een maal vijftien dollar neer om de ganse dag door toegang te krijgen tot een boordplatform.

Onze vrees geen walvissen te zien was duidelijk ongegrond. Vanaf we de zee zien krijgen we onmiddellijk circa twintig sloebers in zicht. Enkele wat verderop, andere amper vijftig meter van ons verwijderd, vlak voor de cliffs. Ook zonder verrekijker kan men hen uitstekend in de gaten houden en zien hoe deze tot 18 meter grote reuzen direct aan het wateroppervlak drijven. Hoe ze zich bij gelegenheid draaien, met grote gesten lucht uitspuwen of met hun grote staarten op het water slaan. Daarbij zijn de kalven wat speelser en springen de ganse tijd wild in het rond.

Samenvatting: We gaan door het dolle heen en hebben vijftien dollar zelden zo goed geinvesteerd,

De boardwalk, met zelfs twee gratis verrekijkers ter beschikking.

Kalfke Willy.

Psssjjt.

Tijdens het rijden verandert de omgeving zich vaak. Naast "gelen otto" spelen we ook "raad het landschap na de volgende heuvel". "Nullarbor" (= geen boom) heet de gigantische woestijn die we ditmaal doorkruisen. Los van enkele roadhouses (die we buiten om te tanken links laten liggen) en een zak rest-area's (waar we gratis de tenten opslaan) is hier werkelijk NIETS. Buiten wat kamelen, kangoeroe's en struikgewas. Een geluk van dat laatste, zo komen we nooit in de problemen bij het hout sprokkelen (in tegenstelling van wat de naam "Nullarbor" voordien deed vermoeden} & is de avondlijke chauffage in de vorm van het kampvuur altijd verzekerd.

Houtsprokkel..

"The woodsmoke and cigarettes are all that we need" (The Levellers).

Typisch Australische verkeersborden.

Eyre Highway, longest stretched road of Australia (145km).

Zover het oog reikt.

We zagen vele sympathieke beestjes tijdens deze drie weken: walvissen, dolfijnen, zeeleeuwen, emu's, possums, honderden vogelsoorten en vele, vele kangoeroe's. Ondanks de vele waarschuwingen die men krijgt voor men naar Australie gaat zagen we geen enkele van de vele potentieel levensgevaarlijke dieren die dit land rijk is (haaien, wilde kroks, slangen, redback spider of kwallen die genoeg gif bevatten om een gans leger te doden). 

Inga & Emilie compenseerden dit gebrek aan avontuur echter met hun angstaanjagende gekrijs tijdens het zien van een middelgrote (maar verder harmloze) spin. Nu eens durven de dames niet meer op't wc gaan omdat ik met de melding kom dat er een groten stilzit op de wand (dan prefereren ze 't bush om hun behoefte te doen, inderdaad beste vrienden, daar zitten geen dieren), een andere keer word ik tot held van de dag verkozen na het verwijderen van een vuistgrote spin uit Emilie's tent. Enkele dagen krijg ik vrij bij de afwas.

Luie zeeleeuwenkolonie.

Vlakbij..

.. en curieus.

Mooi toch!

In "Valley of the giants" gaan we klimmen. De Treetop Walk over een veertig meter hoge hangbrug stelde niets voor in vergelijking met de Gloucester Tree in het nabijgelegen Pemberton. Vroeger werd deze boomhut op 53 meter hoogte als uitzichtpost voor het detecteren van bosbranden.Vandaag de dag mag iedereen die maar wil (tenminste zonder hogenangst of flip-flops) erop klimmen. Een waanzinnig onzeker uitziende constructie van in de stam geboorde metaalstaven dient als ladder. We staan ervan versteld, dat een dergelijke klimpartij in het strikt georganiseerde Australie uberhaupt mogelijk is. Maar 't is dikke fun!

Treetop Walk

3x Gloucester Tree.

Kamperen bij Emilie's maten in Margaret River Wine Region.

Petanque.. Hoe cliche met een francaise!

Hacky Sack: altijd & overal.

Het rode centrum

 (Stuart Highway - Alice Springs - West MacDonnel - Kings Canyon - Uluru - Kata Tjuta - Coober Pedy - Barossa Valley - Adelaide )

(27 Juni - 15 Juli 2014)



We zijn d’r! Bij het aankomen in Alice Springs bereikten we het geographische centrum van het land en hebben daarmee precies de helft van onze route achter de kiezen. Ik ben blij dat we deze lange weg over land hebben gereden, ik denk dat ik pas nu ten volle besef met welke proporties we hier te doen hebben. Nu voelen we ons – niet enkel qua oppervlakte – in het “echte” Australie (wat dat ook mag betekenen)..

Als we deze stad met 27.000 inwoners binnenrijden waant men zich als het ware in een metropool. Een blik op de kaart heeft men niet eens nodig om te weten dat men hier zeer, zeer afgelegen is. De meerderheid van de inwoners is indigeen. Helaas worden onze eerder gemaakte waarnemingen hier enkel bevestigd: van integratie kan geen sprake zijn (net zomin er sprake is van ook maar de geringste interesse in een x-tig-duizend jaar oude cultuur). Zelden tot nooit ziet men aboriginals in contact staan met “nieuw-Australiers”, allen blijven strikt onder zich. Ik kan me niet eens voor de geest brengen of ik ooit een aboriginal in een openbare ambt zag werken. (De Post maakt er bijvoorbeeld reclame mee dat ze “ook’ aboriginals recruteren, met eigen ogen zag ik het echter nog niet). In Alicee Springs is dit niet anders. Zelfs de vele Aborigine-kustgalerijen worden uitgebaat door blanken die ons proberen de “dreamtime-stories” en motieven uit te leggen. Triestig, veel meer kan ik er niet over kwijt.

Naast enkele galerijen bezochten we nog enkele interessante musea en rijden twee dagen later naar de nabij gelegen West MacDonnel Ranges. Een bergeten met coole afgronden waarin we enkele plezierwandelingen maken en in totale eenzaamheid in’t bush kamperen. Ten laatste vanaf hier zijn we officieel in “the red centre” aangekomen. De zandige ondergrond is hier overal roodbruin, wat in contrast tot de over’t algemeen stralend blauwe hemel simpelweg héél mooi uitziet.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

4x West MacDonnell.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Alles tesamen zijn er drie grote rode hoofdbezienswaardigheden: de Kings Canyon, Kata Tjuta en Uluru.

Eerder toevallig beginnen we met de Kings Canyon: gigantische kloven, indrukwekkende vista’s, rode schimmerende steenbrokken en een landschap waarbij je je op Mars waant. Zalig, wondermooi, een must om te zien, onbeschrijfelijk. Highlight? Ow yeah! ‘t Beste voor’t laatste houden lukte niet hier. Ons persoonlijke rode hoogtepunt is en blijft deze canyon.



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

7x Kings Canyon.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een paar honderd kilometre verder, voor de verhoudingen hier “om de hoek” ligt hét symbool van Australië: “Uluru”, beter bekend als “Ayers Rock”. Een overijverige witte man heeft in het verleden valselijk beweerd deze rode steen in’t midden van de woestijn als eerste ontdekt te hebben. Hij doopte het met de naam van de toenmalige eerste minister: “Ayer”. Met grote vertraging gaf de Australische regering dan in 1993 deze misvatting (die niet verkeerd te interpreteren valt) toe: reeds tienduizenden jaren leven in dit gebied aboriginals die deze berg als heiligdom vereren. Sindsdien is er officieel een dubbele naamgeving en mag men deze berg ook bij zijn oorspronkelijke naam noemen: Uluru. De daad bij het word ontbrak: vandaag de dag spreekt men in de volksmond vooral over Ayers Rock. Een gemiste kans.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

3x Uluru

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het is redlijk indrukwekkend hoe deze Uluru tijdens de rit telkens dichter & dichter komt tot we er vlak voor staan. Veel groter & machtiger als de afstand eerst deed vermoeden en vooral: niet zo effen als het zicht uit de verte deed vermoeden. In werkelijkheid zijn er honderden uitlopers in alle vormen (verschillende figuren uit aboriginele dreamtime-stories zijn er bijvoorbeeld in te vinden).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

3x Uluru van dichtbij.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rond de berg voert een tien kilometer lange wandelweg, en direct aan het begin wacht ons een verrassing van formaat. Al in het info-centrum (en in de wandelgangen van hostels in’t ganse land) wordt op vele infoborden gewezen dat voor de eigenlijke eigenaars (de “Anangu”) deze grond heilig is. De toeristen worden net niet gesméékt om dit te respecteren door niet op Uluru te gaan staan – en dus niet te beklimmen. Eenzelfde aanwijzing is ook hier aan de voet van deze berg te vinden. Geen verbod, maar een hoffelijke vraag om rekening te houden met de cultuur van de oerinwoners van deze streek. Wij zijn – echt waar – geschokt als we de horden aan toeristen zien die net achter dit bord de steile opgang naar boven beginnen. Ouders tonen hun kinderen het goede voorbeeld en mensen komen vol trots & euforie terug naar beneden “we made it!!”. Niemand toont ook maar een greintje interesse voor hetgeen gevraagd wordt. Gewoon zo, alsof aboriginals niet bestaan – of er tenminste het recht niet toe hebben. Deze gedachte maakt me verdrietig en woedend tegelijk. Nul begrip heb ik ervoor. Ik krijg verdomd veel zin om naakt – met enkel vuile botten aan – over de christelijke altaars van deze honderden mensen te trappelen.

 

..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wij zijn tevreden met de mooie wandeling rondom deze rode lava-steen om het uitvoerlijk vanuit kikkerperspectief te bekijken. Voor zonsondergang rijden we opnieuw enkele kilometer verderop en genieten van op afstand hoe de kleur van deze machtige klots elke minuut van kleur verandert: van oranje tot belichtend rood en een donker paars. Daarbij grillen we en genieten een glas wijn. Mooi!

Bij zonsondergang.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het derde deel van ons bezoek aan the red centre kan men vertalen als “vele hoofden”: Kata Tjuta. Op een boogscheut van de beroemde Uluru liggen nog meer mooie steenklotsen die minder interesse kan opwekken. Misschien omdat dat ze te steil zijn zijn... Temidden van het verder zeer vlakke landschap wacht ons een soort bergketen uit 36 enkele, gladde, ronde steenblokken, als waren het hoofden. Acht kilometer dwaalt de weg ertussen, erdoor, eronder, gaat het omhoog en omlaag. ‘t Is plezierig, ‘t is – once more - wondermooi hier in de “Valley of the winds”. Opnieuw iets wat ik iedereen kan aanraden.

3x Kata Tjuta.

Nadat we al deze natuurfenomenen bezochten gaat het via de Stuart Highway – ‘t is eens wat anders als de E40 – terug richting stadsleven – Adelaide. Een vermeldenswaardige stop daarheen is Coober Pedy, een klein dorp die zich wegens hoge Opal-gehalten in de grond op de wereldkaart zette. We bezoeken enkele mijnen en kunnen in de ontelbare juwelierzaken enkel vaststellen dat deze peperdure steentjes niets voor ons zijn. We vinden’t gewoon niet mooi, ook al is het best fascinerend dat 1 steen met duizend kleuren in alle richtingen flitst. Omdat het in Coober Pedy in de zomer ondraaglijk warm en tijdens winterse nachten bitter koud wordt kwam men vele jaren geleden op het geniale idee het leven op deze plaats onder de aardbodem te verleggen. Zodoende wonen mensen hier in “dugouts” (hollen) waar het ganse jaar door de aangename temperatuur van 23 graden heerst – zonder verwarming of airco. Kerken, winkels, galerijen en restaurants zijn ook onderaards. Wij bouwen onze tent voor twee nachten in een Underground Camping op. In een katakomben-systeem slapen we voor het eerst sinds lang zonder te vriezen. Enige stoorfactor waren de slapende mannen in andere hoeken van de “weide”: hun gesnurk zorgde ervoor dat men zich eerder in een grizzley-hol voelde.

 

Wind noch regen & lekker warm in ons holletje.



Underground Church

 

Underground Bookstore.

 

Zelfgeknutselde reuzenstofzuiger.

 

Op goed geluk baken ik mijn eigen mijngebied af.

Kort voor aankomst in Adelaide houden we nog een stop in de Barossa Valley, een wijngebied. Achter ons liggen drie weken roadtrip en dat kruipt niet in de koude kleren. Ongewassen, vuile kleren, ongeschoren en het – nochtans gezellige – parfum van kampvuur. We zien er verwaarloosd uit, meer woorden moet ik er niet aan vuil maken. In de chique wijnkelders, waarbij men aan de bar tussen circa 25 wijnen kan uitkiezen welke men (gratis) wil proberen, zijn we niet direct op onze plaats. Dankzij de onuitputtelijke Australische hoffelijkheid worden we echter op gelijke voet met zakenmannen in pak gezet en proeven naar hartelust. Cheers mates!

Oder war's Prost? Ook "overseas" verloopt mijn Duitse integratie vlekkeloos!

Na 25 dagen in een tent te huizen zijn we in Adelaide zeer tevreden over ons compacte kamertje. Dubbelbed, zachte matras, frigo en een eigen badkamer. Hier is ook de plaats waar onze wegen zich scheiden van Lily & Kai’s, die terug naar huis vliegen. Bis irgendwann in Deutschland ihr Beide!

 

Streetart Adelaide.