(Bericht
van 04-02, gepost met ietwat vertraging)..
(Vanaf nu terug op regelmatige basis, spread the word!)
It's
official. We zijn terug op vrije voeten. Het plan was ons een maand of vijf te
settelen in Melbourne, 'the big city life' te genieten en bakken geld te
verdienen om daarmee terug onbekommerd rond te kunnen zwerven. Wel, we zijn
erin geslaagd..
Enkele
dagen geleden (begin februari dus) gooide ik mijn ijsmachine voor de
tweede keer in mijn leven over de haag. Inga (& Anita, die we
binnensmokkelden) stopten met verkopen. 't Was leuk, 't was zowaar geestig.
Maar ondanks dat, en nog veel meer ondanks de geweldige housemates &
vrienden die we in Melbourne achterlaten: we zijn zó klaar voor iets nieuws.
Samen met een zak vol goede herinneringen: los geht's!
Wat deden
we de laatste maand (je herkent dit waarschijk al, hiermee bedoel ik
januari) – buiten zestig uren per week werken – nog zoal? De barbie werd zo
goed als elke dag aangemaakt: soms voor een verjaardag, voor een promotie op't
werk, voor een afscheid of voor een nationale feestdag (Straya' Day mate!).
Maar meestal eigenlijk zonder specifieke reden. Om toch specifieker te zijn: meestal
eigenlijk zonder reden. Het gebeurt gewoon. And I like it!
Toch deden
we nog enkele andere zaken ook. Kwestie van mijn chronisch slaapgebrek
chronisch te houden. Na vijf maanden werd het dríngend tijd om eindelijk eens
de grootstad te verlaten. Ook al werd het maar een dagtrip, het werd eentje
waar alle Australische wildlife-cliché's werden samengepropt. Ik probeer het in enkele zinnen samen te vatten:
In een
Animal Rescue Center werden koala's gespot, kangoeroe's gevoed, slapende
dingo's negeerd, emu's uitgelachen & van the Tasmanian Devil weggelopen.
Wat later bezochten we ook nog het idyllische Philip-Island. Hoe mooi de
omgeving daar ook mag zijn: de eer voor grootste attractie ging naar de
kleinste pinguins ter wereld. Elke avond, bij zonsondergang, komen ze na hun
werkdag (vissen) terug thuis. Ze groeperen zich per, laat ons zeggen een
dozijn. Daarmee maken ze de vos wijs dat ze eigenlijk een véél groter dier zijn
(en absoluut géén kleine, kwetsbare pinguin), en ie eigenlijk geen moeite moet
doen hen te jagen. Als de kust dan letterlijk vrij is gaan ze in groep, dicht bij elkaar,
naar huis. Waggel waggel. Thuis piepen de kleintjes euforisch als ze mam of
paps zien thuiskomen en proberen de vis uit hun mond te halen. Fuckin'
schattig, echt.. Tenzij ze zich vergissen, en de verkeerde mam/pap vasthebben.
Dan wordt het eerder grappig.
Als je dan
na een lange dag tergend langzaam terug rijdt – om geen van de wilde
kangoeroe's die je overal ziet rondboingsen te raken –.. dan weet je dat het
goed was!
PS: Wat
doet men Down Under een dag nadat men kangoeroe's voedde? Juist ja, zichzelf
volproppen nadat men eerst grote hoeveelheden kangoeroe-vlees op de barbie
legt. Cheers mates!
PPS:
Ondertussen bereden we de Great Ocean Road, stonden bijna op straat in
Melbourne, bezochten Australies imposante hoofdstad: Canberra en verbleven twee weken in het eigenlijke epicentrum van dit land: Sydney. Een verslag
& foto's van het eerste volgt binnenkort, stuk voor stuk. Vanaf dan (in de hoop dat mijn
computerprobleem dan eindelijk echt opgelost raakt) schrijf ik weer veel meer
en op een regelmatige (tiendagen-)basis (misschien in't begin wat meer om mijn schade in te halen), echtdewaarheid. 'k èn tied! Sinds enkele dagen zijn we namelijk in Byron Bay, waar we het surfen terug proberen op te pikken..
 |
| Schattig? |
 |
| 4x kangoeroe's (ein Mal fuer Manfred & Ilse :-)) |
 |
| Philip Island. |
 |
| Pingo-countdown, van de beesjes zelf mogen geen foto's gemaakt worden. |
 |
| Kangoeroe-worst, yum! |
 |
| Straya Day! (Yep, op't eind ziet men maar half) |
 |
| On the road again.. |
