Ofte fonetisch: “poenk ie
gardcorré”.
Het leegstaande kerkhof dat twee dagen als locatie van het punkfestival dienst deed bleek het hoogtepunt van de dag één te zijn. Voor de rest hebben we
een vijftiental locale bands (zozo) gezien en was het amateurisme ten
top, bère! De enkele groepen met een banner deden er uren over die op te
hangen, geen drank of eetkraampjes – laat staan merch. Het enige publiek waren
mensen met gitaren mee die ofwel nog moesten spelen, ofwel al aan de beurt
gekomen waren. Toch nice constant live gitaargetsjangel te horen! Internationaal
moest ook met een korrel zout genomen worden, van de 50 groepen waren er 46
Colombiaans, aangevuld met een uit Mexico, Brazilië, Costa Rica en Peru. De prijs
voor dit alles was dan ook slechts 10000 pesos (4 euro).We beslissen voor
zonsondergang het festival te verlaten en keren morgen terug als het begint
donker te worden. Net voordien vraagt de gitarist van het Mexicaanse Emergencia
mij nog of ie met mijn vrouw op de foto mag. Kan ie later op zijn Facebook
zetten dat ie Europese fans heeft!
Op dag twee
terugkomen tijdens duisternis bleek een goeie zet te zijn. Tot onze verbazing
was de organisatie er na 1 dag al serieus op verbeterd. Het eerste wat opvalt is
een bierkraam, dan dat er best wel wat volk opgedaagd is (punks die er ook aan
de andere kant van de oceaan exact zo uitzien als bij ons) en er hangen zelfs
enkele banners boven het podium. De groepen zijn goed en de mensen vriendelijk.
Veel gasten heten ons welkom in Colombia en we krijgen verschillende "leuk dat jullie hier zijn, normaal zien we hier geen buitenlanders op dit festival" te horen. Er wordt gemosht, gefeest en
gedronken. De anti-politie-songs hier klinken me ook bekend in de oren. Onze
nieuwe Mexicaanse vriend geeft ons na zijn optreden nog een CD mee. Pogo totál!
Na dit
festivalweekend vinden we eindelijk een plaatsje voor de Pablo Escobar-tour (verschrikkelijk
interessant, wie meer wil weten over wat ruim twintig jaar geleden één van de
rijkste inwoners van onze planeet was: docu’s staan op Youtube) en dan zwaaiden
we Medellin op dinsdag vaarwel. Een mini-bus brengt ons in een vijftal uur naar
Manizales. Deze is vooral bekend als studentenstad en als uitgangspunt voor
bezoekjes aan de coffee-farms. Al blijkt echte koffie toch niet zo
alomtegenwoordig als verwacht, helaas. Aangekomen is het wachten op onze host (Colombia lijkt toch wat duurder te zijn als men zou denken dus gaan we couchsurfen). We
logeren bij de sympathieke Andres, die zo’n 15km buiten de stad “in de
boerebuuten” woont. Het uitzicht vanuit zijn huis is fantastisch en er hier
wonen amper mensen. Quote van iemand uit de bus hierheen: “Waarheen moeten
jullie, ben je niet gemist van bus? Hier zijn toch geen huizen meer??”. Andres’
berghut/weekendwoning is een mix van kindertuin en art-atelier, waartussen onze
twee bedden staan. ’s Nachts is het hier ijzig koud, maar zijn gastvrijheid
maakt alles goed.
Voor zijn werk is ie
veel on the road, en de laatste dagen nam hij ons op kosten van zijn werkgever mee naar enkele stadjes die niet in de reisboeken staan. De eerste is Rio Sucio
(dirty river), bekend om zijn carnaval met de duivel als centraal thema. Een
andere, waar we overnachten is Aguadas, daar worden vooral cowboyhoeden
gevlochten, biliart gespeeld en taart gegeten. Door de lange weg door de bergen
(mooi!!) komt er geen toerist en worden we door 80 procent van de inwoners
nieuwsgierig aangegaapt. Ofwel is het omdat we geen hoed dragen..
De volgende dagen
gaan we verder op zoek naar een echte, verse kop sterke koffie en bezoeken we
een van de coffee-farms.
Hasta luego,
Kenneth
PS: 3 november. Ultras
Bryggja is vandaag zeven jaar oud geworden. Proficiat gasten, we are Joebee! Van op
afstand toast ik op onze verjaardag en denk eens aan de fiësta in Bryggja.
 |
Affiche plus locatie. |
 |
| Couchsurf-chalet. |
 | ||||
Aguadas.
|
